SHOPPING BAG

Kerstsieraden

08/12/2014

Kerstmis is een feest voor glitter en glamour, bij uitstek geschikt voor het showen van kostbare diamanten en prachtige flonkerende edelstenen. Maar er zijn ook erg leuke, grappige kerstsieraden in de loop van de tijd gemaakt die niet zo kostbaar zijn. De afgelopen jaren heb ik er wat verzameld die tot en met Kerstmis op Bonbijou staan. En dan gaat het vooral om broches en oorbellen in de vorm van kerstbomen, engeltjes en sterren, met flonkerende steentjes. Glitters, goudkleurig metaal, zilverkleurig metaal en alles wat glimt en blinkt kunt u ook op de pagina “vintage feest” vinden. Veel plezier!

Portretsieraden

19/10/2014

Eén van de spannendste soort juwelen zijn wel de portretsieraden. Wie stelt het voor, waarom is het gemaakt, en wat heeft zo’n sieraad niet allemaal meegemaakt?

Er zijn veel miniatuur portretten in sieraden verwerkt. Die portretjes zijn direct te zien, of verborgen in medaillons. Dat heeft natuurlijk ook te maken met het feit of de geportretteerde wel of niet “geheim” moest worden gehouden! Het meest opmerkelijke daarin is het sieraad wat alleen een geschilderd oog laat zien, vaak verwerkt in een broche. Dat sieraad was heel populair in het begin van de 19de eeuw en werd door een verliefde man aan zijn beoogde bruid geschonken. Omgekeerd was dat ook het geval: een dergelijk sieraad werd ook wel meegegeven aan zeelieden, zodat hun geliefde een oogje in het zeil kon houden….

Voordat de fotografie werd uitgevonden moest er een portretje worden geschilderd, uitgesneden of bijvoorbeeld in emaille worden uitgewerkt. Het was bedoeld als aandenken of blijk van liefde. Niet alleen van gestorvenen, maar natuurlijk ook van verloofde, echtgenoot, vader en moeder, of kinderen. Zoals we vandaag fotootjes meenemen in de portemonnee, werd er vroeger een portretje meegedragen aan de hals, als armband, als broche of als ring. Het werd in veel gevallen met de hand geschilderd op ivoor, porselein, papier, been of parelmoer. En het werd uitgesneden in schelp (de camee), een meerlagen steen (bijvoorbeeld sardonyx), hout of in git. Afhankelijk van de draagkracht werd er een rijkversierde montuur omheen gezet of een eenvoudig metalen of houten lijstje.

Wat me nog het meest fascineert is de vraag of de afgebeelde persoon werkelijk bestaan heeft. Vorsten schonken zulke portretjes van henzelf aan familieleden of aan mensen die ze wilden belonen. Vaak moesten de ontvangers dan nog wel zelf die portretjes tot een sieraad laten maken! Dat gebeurde ook met souvenirs: in Italië kon je je portretje als camee laten snijden, en thuis liet je dat dan door een juwelier in een mooi montuur zetten.  Miniatuurportretjes werden dus ook wel als aandenken uitgedeeld of  in opdracht gemaakt. Maar hoe weet je nou wie het voorstelt? Van vorsten, edelen en bijvoorbeeld beroemde dichters of filosofen is dat dus nog wel na te gaan, maar van alledaagse mensen?  Er zijn natuurlijk genoeg mythologische figuren geportretteerd, of wel héél bijzonder mooie dames. Bovendien werden dergelijke portretjes ook wel meegenomen als souvenir, te herkennen aan bijvoorbeeld de klederdracht. Het helpt natuurlijk als een miniatuurportretje is ondertekend door de maker, of als er op de achterkant van het portretje of de montuur een datum is aangebracht. Maar het blijft gissen: is het een aandenken, of is het alleen een mooi plaatje?

Geschiedenis van de armband

10/08/2014

De armband kennen we natuurlijk allemaal. Maar wat is de geschiedenis ervan? De Egyptenaren, Grieken en Romeinen droegen al armbanden. Niet alleen ter versiering, maar ook om de drager te beschermen tegen ziekte, vijanden of boze geesten.  De vroegste armbanden  zijn gemaakt van metaal, been, koraal of ivoor, en werden door vrouwen en  door mannen gedragen. Ze werden aan beide armen gedragen, en, afhankelijk van de mode (wel of geen lange mouwen), ook aan de bovenarm. Veel tegelijk, aan beide polsen dezelfde, of een enkele, fijne, ter versiering van een smalle pols. In de 18de en 19de eeuw werd de armband erg populair. Vaak zie je in die tijd armbanden met cameeën of medaillons. In de Victoriaanse tijd werden ze ook vaak al rouwsieraad gedragen, gemaakt van haar.

Ringen

11/05/2014

Over ringen valt heel wat te vertellen. Niet alleen vanwege  hun lange geschiedenis, maar ook omdat  ringen verschillende gedachten of gevoelens symboliseren. Dat zegt dus iets over de drager. En dan is er ook nog de mode!

Iedereen kent natuurlijk de trouwring. Omdat een  ring geen begin en geen einde heeft, is het waarschijnlijk het teken  van de oneindige huwelijkstrouw geworden. Vroeger was het  gebruikelijk de trouwring aan de linker hand te dragen: de hand die het dichtste bij het hart zit.

En dan aan de derde vinger, de ringvinger, omdat die vinger volgens oud volksgeloof het meest verbonden is met het hart.

In aanvulling op de verlovingsring en de trouwring kunnen ringen ook symbool staan voor de geboorte van een kind, voor een vorstelijk jubileum, ter nagedachtenis aan iemand  of iets, of als symbool van vriendschap.

Ringen in de 19de eeuw

11/05/2014

Vrouwen èn mannen droegen ringen. Maar damesringen vertonen het beste de verschillende modestijlen, de mannen gaan en gingen toch in het algemeen meer voor klassiek. Ringen in de 19de eeuw, die nog het best bewaard zijn gebleven, laten dus de mode uit die tijd zien.

In europa werd de mode voornamelijk bepaald door Frankrijk (Parijs) en Engeland (Londen). Van 1800 tot 1820 was dat in het algemeen klassiek van stijl, dat wil zeggen met eenvoudige, vrij strakke lijnen en weinig tierelantijnen. Tussen 1820 en 1860 was de damesmode kleurrijk, vrouwelijk en romantisch, net als de sieraden.  In Engeland werd de mode in de 19de eeuw met name bepaald door koningin Victoria, die na de dood van haar man Albert vooral in de rouw was. De damesmode tussen 1860 en 1885 was in Engeland dan ook een beetje overdreven en zwaar van vorm, waarbij zwart veel gebruikt werd. Na 1885 kreeg de damesmode weer een  slanker silhouette; de kleuren werden zachter. Dat zie je ook weer terug in de juwelen.

Valentijnsdag

01/02/2014

Er bestaan allerlei legenden over de oorsprong van Valentijnsdag. Volgens één van die legenden was er  een Romeins Lupercalia-feest op 15 februari, waarbij de namen van ongehuwde jonge vrouwen in een grote kom werden gegooid. Ongehuwde mannen mochten dan om de beurt een naam trekken. Tijdens het feest waren de twee jonge mensen die aan elkaar gekoppeld werden elkaars partner.

Toen in Europa het Christendom opkwam, werd dit heidense feest door de kerk verboden. In 496 veranderde paus Gelasius het Lupercalia-feest van 15 februari in St.-Valentijnsdag van 14 februari, en werd het gewoonte om elkaar de liefde te bewijzen door het sturen van bloemen, een (anonieme) groet of een cadeautje.

Engelse emigranten hebben Valentijnsdag geïntroduceerd in Amerika, waar deze traditie opgepikt werd door de commercie. Later is het vanuit de VS ook in veel Europese landen populair geworden

Sieraden schoonmaken

29/09/2013

Glans en schittering zijn al eeuwen lang belangrijke kenmerken van  sieraden. Maar antieke sieraden krijgen door de jaren heen een wat zachtere glans. Dat maakt ze juist bijzonder. Het is daarom niet altijd gewenst oude sieraden superschoon te maken.

Toch kan een sieraad van een lauw sopje met groene zeep en een zacht borsteltje weer helemaal opknappen. Voor Bonbijou probeer ik daarom op die manier het ergste vuil te verwijderen. Een andere mogelijkheid is om het sieraad enkele seconden onder te dompelen in een goud- of zilver schoonmaakmiddel, te verkrijgen bij de drogist. Dat is een scherp goedje en het stinkt vreselijk naar zwavel/rotte eieren. Raam open dus. Zachte steen zoals opaal, kan daar niet tegen. Ik gebruik dat middel dus voor de zekerheid alleen als het hele sieraad uit zilver of goud bestaat en geen stenen bevat.

Bovendien: niet alle sieraden kunnen tegen een sopje of ander vocht! Stenen die dicht zijn gezet hebben vaak een gekleurde folie op de bodem van het bakje liggen. Voor oude diamanten werd zilverfolie gebruikt. Dat werd gedaan om de diamant mooier te laten schitteren:  de slijptechniek was in het verleden nog niet zo gevorderd dat er optimale schittering mogelijk was, omdat het gereedschap daarvoor ontbrak. Diamant is immers heel erg hard en dus moeilijk te bewerken.  Wordt het folie in het bakje nat, dan wordt ze donker, en dan verdwijnt de schittering.

Voor dat soort gevallen is het schoonmaken met krijtpoeder een uitkomst. Zonder water dus! Alleen met een zacht (tanden)borsteltje wat krijt op het schoon te maken sieraad doen en dan maar borstelen. Het resultaat is verbluffend.

Krijtpoeder is te verkrijgen bij de drogist. De drogist in ons dorp was heel verbaasd: hij verkoopt krijtpoeder aan mensen die de rabarber wat minder zuur willen maken…

Zomer

15/07/2013

Deze zomer biedt Bonbijou lichtgekleurde en glitter sieraden, niet alleen in de vorm van insekten, maar ook  in de vorm van bloemen.

Ook licht gekleurde en zomervrolijke antieke ringen uit Engeland komen de komende twee maanden aan bod! Dus houd de webshop in de gaten…

Onder “Nieuws” vindt u meer informatie over costume en vintage sieraden. Klik daarvoor op de  “Nieuws” button, scroll naar beneden, en helemaal onderaan de pagina vindt u “next page”. Als u daarop klikt vindt u een stukje over vintage of costume sieraden, en onder “sieradenparty”een stukje over bijvoorbeeld Trifari.

Beestjes op je bloesje

06/07/2013

Rond 1890-1910 waren de broches in het algemeen vrij klein vergeleken met de jaren daarvoor. Die kleiner broches werden in grote getale rond de halslijn of het decolleté gedragen, of op de kanten of tule shawl gespeld die het decolleté juist wat moest bedekken. Het hinderde niet als die broches nogal verschilden van stijl, materiaal, kleur of waarde: het ging om de hoeveelheid: hoe meer, hoe beter.  Broches in de vorm van sterretjes, halve maantjes, zonnetjes en  bloemetjes waren heel erg in de mode, net zoals insektenbroches. Vlindertjes, libelles, kevertjes en vliegjes waren in de jaren 90 van de 19de eeuw bijvoorbeeld  helemaal hot, net als zwaluwen, viooltjes, ankers en pijlen, kikkertjes en  hagedisjes….Vooral insecten waren geschikt om te laten zien waartoe een edelsmid in staat was: het maken van vliesdunne vleugeltjes. Dergelijke sieraden zijn erg kostbaar; in navolging daarvan waren de minder kostbare broches ook erg geliefd. Die werden industrieel vervaardigd. De zogenaamde “bar brooches” (staafbroches) werden in die tijd ook vaak opgespeld: een horizontaal staafje met daarop als enige aandachttrekker een kevertje, een vliegje of een ander beestje.

Kleur in antieke sieraden

26/11/2012

Kleur wordt en werd op verschillende manieren in sieraden gebruikt. Dat gebruik is natuurlijk afhankelijk van de smaak van de tijd, en die wordt voor een groot deel bepaald door de mode. Daarnaast heeft kleur vaak ook een symbolische waarde.  

Wat iedereen wel kent is het gebruik van zwart in rouwsieraden, waarvoor git en granaten (en dan de donkerste soort) veel gebruikt werden. Een minder bekend voorbeeld zijn de zogenaamde suffragette juwelen, die stenen met de kleur paars, groen en wit bevatten: vaak amethist, peridot en parel of diamant. Die kleuren stonden symbool voor de suffragettebeweging: de strijd om het vrouwenkiesrecht die in Engeland aan het begin van de twintigste eeuw gevoerd werd. Paars, groen en wit zijn dan ook te vinden in de vlaggen en banieren van de in 1908 opgerichte Women’s Social and Political Union. Paars betekende “Dignity”(waardigheid), groen stond voor “Hope” (hoop) en wit voor “Purity” (zuiverheid). Dat werd al gauw vertaald met G (green = give) – W (White=Woman) – V(Violet= Votes), maar die betekenis  is eigenlijk nergens terug te vinden in bronnen uit die tijd. Een voorbeeld van een dergelijke bron, waarin dus ook in de tijd zelf werd gesproken over suffragette juwelen, is de Mappin and Webb catalogus, uitgegeven door de Londense juweliers voor kerstmis 1908. Juwelen met deze kleuren waren echter al aan het eind van de 19de eeuw in Engeland in de mode! In het eerste kwart van de twintigste eeuw komt er steeds meer kleur naar voren in sieraden. Robijn, smaragd en saffier werd steeds meer gebruikt, naast diamanten die in allerlei vormen geslepen en gepolijst werden. De combinatie van één kleurige steen met bijvoorbeeld pareltjes of diamanten bepaalden lang het beeld.

In het algemeen geldt dat hoe zuiverder de kleur van een steen is, hoe meer die steen waard is. Dezelfde steensoort kan echter verschillende kleuren hebben, maar andersom kunnen verschillende soorten steen ook dezelfde kleur bezitten. Diamanten zijn juist meer waard naarmate ze minder kleur bevatten: hoe helderder en hoe minder kleur zichtbaar is, hoe hoger de waarde.

Kleur is dus geen betrouwbare bron voor het bepalen van de waarde van de steen, noch voor het determineren van de soort!

Volgende pagina »